Met het vliegtuig

4:30 uur ‘s ochtends. Vroeg op staan voor het vliegtuig dat we moeten halen. Ja, dit was pre-corona tijdperk.

Hectiek in huis; zoonlief wil z’n pyjama niet uittrekken, m’n batterij van m’n telefoon is maar half opgeladen, bijna de broodjes vergeten uit de koelkast te halen…

5:00 uur, we zijn 15 minuten onderweg. NEEEE, OMG, NEEEE, ik ben mijn telefoon vergeten!! Die lag nog aan de oplader naast mijn bed. PANIEK! Omkeren? Nee, dat gaat niet meer. Dan wordt het wel heel krap met dat vliegtuig.

Ik begin te janken en onredelijkheden uit te kramen: nu kunnen mensen me niet bereiken op vakantie (alsof ze dat willen), nu kan ik niets doen voor het event wat ik organiseer, ik vergeet ook ALTIJD dingen voor mezelf, waarom heb je niet gevraagd of ik mijn telefoon bij me heb?

Mijn emoties liepen even op, zal ik maar zeggen. En ik realiseer me dit pas als mijn oudste zoon op de achterbank tegen mijn jongste zoon fluistert “mama heeft haar telefoon vergeten. En ze vindt dat ze altijd dingen voor zichzelf vergeet”.

Heb jij dat ook wel eens, dat je je emoties niet in de hand hebt? Gebeurt het je ook wel eens in een zakelijke setting?

AS.